සමහර මව්වරුන් ඔවුන්ගේ ළදරුවන්ට ආදරය නොකරන්නේ ඇයි? ඔබ දැනගත යුතුම කරුණු ටිකක්

දරුවෙකු ලැබීම ප්‍රීතිමත් අවස්ථාවක් වුවත්, අලුත උපන් අම්මලා තාත්තලාගෙන් 20%කට පමණ තම අලුත උපන් බිළිඳා දෙස ඇස් තැබූ මොහොතේම ඒ විශේෂ සම්බන්ධය දැනෙන්නේ නැත. නමුත් මේ ගැන වරදකාරී හැඟීමක් ඇති වීමට හේතුවක් නැත, මන්ද සමහර විට එය කාලය ගත වේ. එක් දිනක්, එම කුඩා ප්‍රීතිය මිටියක් ඔවුන්ගේ හදවත් වෙව්ලන දත් ​​නැති සිනහවක් පමණක් දැල්විය හැකිය, එවිට ඔවුන්ට එම බලවත් බැඳීම දැනෙන්නට පටන් ගනී.

අපි සාකච්ඡා කරන්නේ සමහර මව්වරුන්ට ඔවුන් දැන් බිහි කළ ළදරුවන් දෙස බලන විට ක්ෂණික ගිනි පුපුරක් දැනෙන්නේ නැති විය හැකි හේතු මොනවාද යන්නයි.

1. 1. ඔවුන් තවදුරටත් ඔවුන් පෙර සිටි එකම පුද්ගලයා නොවේ.

දරු ප්‍රසූතිය සිදු කළ කාන්තාවට ඔවුන්ගේ පැරැණි ජීවිතය ඔවුන් තම ළදරුවන් එළියට තල්ලු කළ මොහොතේම නැති වී ගිය බව දැඩි සත්‍යය දැනෙන්නට පුළුවන. ඔවුන් දැන් මවක් වන අතර, එය අන් අය සමඟ ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවය, ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය සහ ඔවුන්ගේ අනාගතය වෙනස් කර ඇත. එක් සිදුවීමකින් පමණක් බොහෝ දේ වෙනස් වී ඇති නිසා ඔවුන්ට පාඩුවක් සහ බියෙන් යටපත් විය හැකිය.

2. 2. දරු ප්‍රසූතියේදී සහ දරු ප්‍රසූතියේදී සිදුවන දේ නිසා ඔවුන් පීඩාවට පත් වේ.

සමහර මව්වරුන්ට දරු ප්‍රසූතියේදී ඇති වන වේදනාව සහ වෙහෙස නිසා සුවය ලැබීමට වැඩි කාලයක් ගතවේ. පළමු වරට මව්වරුන් සහ දිගු, දුෂ්කර දරු ප්රසූතියක් ඇති අය සඳහා මෙය විශේෂයෙන්ම සත්ය වේ. සී-අංශයක් ඇති හෝ නොමේරූ ළදරුවන් හෝ ක්ෂණික සැත්කම් අවශ්‍ය ළදරුවන් බිහි කළ කාන්තාවන්ට ඔවුන්ගේ අලුත උපන් දරුවන්ගෙන් වෙන් වූ නිසා ආදරයේ ක්ෂණික කඩිමුඩියේ දැනීමේ අවස්ථාව ද අහිමි විය හැකිය.

3. 3. ඔවුන්ගේම අත්දැකීම් බාධාවක් විය හැකිය.

මානසික අවපීඩනය, මානසික රෝග, ගැබ් ගැනීම් අහිමි වීම හෝ අපයෝජනය වැනි ඉතිහාසයක් ඇති අලුත උපන් දරුවන්ගේ මව්වරුන්ට තම ළදරුවන්ට වහාම ආදරය කිරීමට අපහසු විය හැකිය. සමහරු දරු ප්‍රසූතියෙන් පසු කම්පනයට පවා ලක් විය හැක. ඇත්ත වශයෙන්ම, එක් අධ්‍යයනයකින් හෙළි වූයේ උපතින් පසු කාන්තාවන්ගෙන් 4% ක් දක්වා පශ්චාත් කම්පන ආතති ආබාධ (PTSD) වර්ධනය වන බවයි.

4. 4. ඔවුන්ගේ අපේක්ෂාව යථාර්ථයට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ය.

මව වීමට සිටින අයට දරු ප්‍රසූතිය පිළිබඳ අපේක්ෂාවන් ඇත, නමුත් සැබෑ අත්දැකීමම එම අපේක්ෂාවන් සමඟ ගැටෙනු ඇත, විශේෂයෙන් සංකූලතා තිබේ නම්. නිදසුනක් වශයෙන්, ඔවුන්ට සිසේරියන් සැත්කමකට භාජනය වීමට සිදුවුවහොත්, ඔවුන් වරදකාරි හැඟීමක් ඇති විය හැකි අතර, ඔවුන් අසාර්ථකත්වයට කැමති වනු ඇත, මන්ද ඔවුන් වෛද්‍යවරයාගේ උපකාරයෙන් නොව ස්වභාවිකව උපත ලබා දිය යුතු යැයි ඔවුන් සිතූ බැවිනි. එවිට ඔවුන් තමන්ටම පහර ගසා ගත හැකි අතර මෙම නිෂේධාත්මක හැඟීම් මාතෘ සෙනෙහස ප්‍රමාද කළ හැකිය.